Sa nagdaang tatlong linggo, tatlong magkakasunod na malalakas na bagyo ang tumama sa Pilipinas, at dahil dito, binaha ang mga bahay, at halos 10, 000 pamilya ang nawalan ng tirahan. Ang mga bagyo ay nagdulot ng mga mudslide, naging sanhi ng pagbagsak ng mga bundok at bahay. Sa harap ng sunud-sunod na mga sakuna, mas lalo nating nararamdaman ang kabalisahan at kawalang-magawa, at agaran tayong humaharap sa Diyos at nananalangin, umaasa na masalubong ang pagbabalik ng Panginoon sa lalong madaling panahon upang maprotektahan sa mga sakuna. Kaya, paano natin masasalubong ang Panginoon?
Ipinopropesiya, Narito Ako'y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinoman ay duminig ng Aking tinig at magbukas ng pinto, Ako'y papasok sa kaniya, at hahapong kasalo niya, at siya'y kasalo Ko (Pahayag 3:20) ). Sabi ng Makapangyarihang Diyos ,Yamang hinahanap natin ang mga yapak ng Diyos, dapat nating hanapin ang kalooban ng Diyos, ang mga salita ng Diyos, ang mga pagpapahayag ng Diyos—sapagka’t kung saanman naroon ang mga bagong salita na binibigkas ng Diyos, naroon ang tinig ng Diyos, at kung saanman naroon ang mga yapak ng Diyos, naroon ang mga gawa ng Diyos. Kung saanman naroon ang pagpapahayag ng Diyos, doon nagpapakita ang Diyos, at kung saanman nagpapakita ang Diyos, doon umiiral ang katotohanan, ang daan, at ang buhay. Sa paghahanap sa mga yapak ng Diyos, nabalewala na ninyo ang mga salitang “Ang Diyos ang katotohanan, ang daan, at ang buhay. At kaya, maraming tao, kahit pa tumatanggap sila ng katotohanan , ang hindi naniniwala na nakita na nila ang mga yapak ng Diyos, at lalo nang hindi nila kinikilala ang pagpapakita ng Diyos. Napakatinding pagkakamali! Makikita na sa pagbabalik ng Panginoon, kakatok Siya sa mga pintuan ng ating mga puso gamit ang Kanyang mga salita. Tanging kapag nahanap natin ang mga bagong salita ng Diyos sa mga huling araw masasalubong natin ang Panginoon. Ngayong mga araw na ito, parami nang paraming mga tao sa Internet ang nagpapatotoo na ang Panginoon ay bumalik bilang Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga huling araw. Ang Makapangyarihang Diyos ay nagpahayag ng milyun-milyong mga salita ng katotohanan at gumawa ng bagong gawain. Kapag mapagpakumbaba tayong naghahanap upang makinig sa mga salita ng bumalik na Panginoong Jesus , at pagkatapos ay tanggapin at sundan Siya matapos makilala ang mga salitang ito bilang tinig ng Diyos, malugod nating masasalubong ang Panginoon.
Nagpapakita Ng Pagmamahal Ng Diyos Sa Tao Sulyap Ng Kabutihan Awit Ng Pananampalataya title=Ang Iglesia Ng Makapangyarihang Diyos Ang Tunay Na Pag Ibig Sa Diyos Ay Kusa style=width:100%;text-align:center; onerror=this.onerror=null;this.src='https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQJR8wbTTEh_vFqPjq0d-t8BQlShUJjcEWnTkuNTPa0jY9lAivLgKq12JfbQTbBdT7I5Gg&usqp=CAU'; />
Sa Pag-click sa Salita ng Diyos Tungkol sa Buhay , ating unawain ang kalooban ng Diyos at hanapin ang daan ng pagsasagawa mula roon, maging mga tao na kinalulugdan ng Diyos.“I did my best but I guess my best wasn’t good enough.”Marahil tutoo nga ang unang linya ng kantang ito (Just Once). Marami mga bagay ang ibinibigay natin. Buhos kung magbigay ng ating makakaya. Pero hahantong pa rin pala sa wala. Dahil ang mga pinagpaguran mo, ang mga magaganda at mabubuting ipinapakita mo, pati na ang taus pusong pagbabago ay wala rin palang kakahantungan. Nakakalungkot mang isipin, tila parang walang puwang ang pagbibigay pagkakataon sa ibang tao, na ipakita nila ang kanilang kabutihan at mabigyan muli sila ng pagkakataon. Dahil ang tao ay may sariling panukat. Maraming biases. Kapag naikahon ka ng ganyan, ganyan ka na talaga habang buhay. Kailangan pala perpekto at walang kapintasan, para mas katanggap tanggap ka sa iba. Pero sa bandang huli, alam nating ang Diyos ang Siyang lumalapit sa mga taong walang kwenta, maraming kapintasan, at walang sinasabi sa buhay. Dahil ang Diyos ay Diyos ng walang hanggang pagkakataon. Walang panukat, walang panghuhusga, at walang hanggan ang pagmamahal. At para sa Kanya ang simpleng good ay nagiging the best.
Panuto: Mula Sa Iyong Natutunan Sa Itaas, Magbahagi Ng Isang Karanasan Na Nagpapakita Ng Kahalagahan Ng
Bakit tila baga, uso ngayon ang maging huli sa maraming bagay? Sa napakabagal na daloy ng trapiko kahit saang parte ng Metro Manila, tiyak huli na naman tayo sa pupuntahan ko. Sa napakaraming beses na pagka aberya ng MRT/LRT, tiyak ulit na mahuhuli tayo sa ating patutunguhan. Pati mga kawani ng pulis, naki uso na rin sa huli, ibang pagkahuli nga lang, hulidap. Pati tuloy tayong nag nagsisimba tuwing Linggo, nakiki-in na rin, marami ay huli na kung dumarating.
Di ko alam kung talagang parte na ng ating sistema at kultura ang maging huli sa maraming pagkakataon. Nasasabi tuloy natin… “Mamaya na lang yan, marami pang oras”… “Maaga pa masyado hindi naman magsisimula yan kapag wala ako”… Kaya marahil pati ang ating ekonomiya, ay huling huli na rin. Hindi langsa pagiging huli tayo magaling, napakagaling din nating na magkwenta ng pera, magbilang ng pagkakamali ng iba, magsumbat ng mga naitulong natin sa ating kapwa, at mainggit kapag nakikita nating umaasenso, o dili kaya maramag talent ang ibang tao.
Ang talinghaga ng may-ari ng ubasan ay talinghagang isinalaysay upang isalarawan ang kasabihang “ang mga nauuna ay nahuhuli, at ang nahuhuli ay nauuna.”
Mahal Ng Diyos Ang Kanyang Mga Anak
Ang mga nauna ay yaong mga tinawag sa madaling araw; ang mga nahuli ay yaong mga tinawag isang oras bago matapos ang araw. At pagdating pagdating sa suwelduhan, ang mga inunang bigyan ng denaryo ay iyong mga naka-isang oras ng pagtatrabaho at ang mga inihuli ay yaong pinakamatagal sa pagtatrabaho.
Sa unang dinig, mahirap unawain ang turo ng ebanghelyo natin ngayon. Matatanong tuloy natin, nasaan ang hustisya sa tamang pag gawa? Ngunit kung ating palalalimin – ito ang hiwaga ng pag-ibig ng Diyos. Ang hiwaga ng pag-ibig ng Diyos na nakaugat mula sa kanyang kagandahang loob. Ang hiwagang nagtuturo sa atin na ang pag ibig at kabutihan ng Diyos ay walang sukat, , walang pagtitimbang at walang hanggan
Tinimbang tayo ngunit kulang. Kay raming beses na tayo ay naging huli sa maraming bagay. Kay raming beses na hindi na tayo dapat pang bigyan ng pagkakataon ng Diyos dahil sa ating mga pagkukulang at kasalanan. Kay raming sitwasyon na hindi na tayo dapat pagbigyan pa ng pangalawang pagkakataon. Pero ang Diyos, ay Diyos ng maraming pagkakataon. Dahil hindi Siya mahilig maglista. Hindi Siya marunong magkwenta. Hindi Siya nag titimbang ng pagkakamali. Hindi sumusukat sa ating kalimitahan.
Ang Pagmamahal Ng Kapwa1.ano Ang Mensahe Ng Akda?2.ano Ang Pagtulong Sa Kapwa Na Tinutukoy Sa Akda?3.bakit
Aminin man natin o hindi, lagi taong huli sa maraming bagay at pagkakataon. Pero huli man tayo at walang kwenta, patuloy pa rin Niya tayong mamahalin.
July 16, 2012, Lunes, 9:00 a.m. Skyway, Muntinlupa – ito and araw na di ko makakalimutan. Dalawang taon na rin pala ang nakakalipas. Ang community ng Sta. Cruz Parish ay papuntang Laguna para sa aming community outing. Kaya nga lang, hindi sa outing napunta, kundi sa isang aksidente napunta, isa ako sa nakasakay sa kotseng bumabagtas sa kahabaan ng skyway sa Muntinlupa, bigla kaming nakarinig ng pagsabog, iyon pala, ang gulong sa likuran ng sasakyan namin ang pumutok, gumewang ang sasakyan, pakaliwa, pakanan, hindi na namin alam ang susunod na nangyayari, tahimik kaming lahat. Ang tanging naririnig na lang namin ay ang tunog ng hindi malamang dereksyon ng sasakyan namin. Pumikit na lang ako. Nasabi ko na lang sa sarili ko at sa Diyos: “wala na to Lord, tapos na ko Lord, wala na to…” biglang huminto ang mundo ko, maraming ala-alang bumalik sa akin, bumagal lahat.
Hanggang sa tumahimik na ang lahat, wala na ring galaw akong naramdaman. Hanggang sa imulat ko ang mata ko, nakatagilid na pala ang sasakyan namin, hindi ako masyadong kumilos kasi alam ko, baka naka angkla na lang kami sa gilid ng skyway, at konting kilos lang namin ay babagsak ang sasakyang kasama kami. Ngunit naging alerto kami at kalmado, isa-isa kaming lumabas ng sasakyan. Ng makalabas na kami, nakita ang itsura ng sasakyan, ay talagang natakot kami, pero napangiti pa rin ako, kahit takot, dahil nakita ko ang sasakyan na ilang pulgada na lang ang layo at mahuhulog na pala ito sa baba ng skyway, at ang sumunod na tagpo ay nasa emergency room na kaming lahat sa Ospital ng Muntinlupa.
Grade 3 Lm Esp 4th Quarter
Sa loob ng ospital, kami ay tinanong kung taga saan, sinabi namin na kami ay galing ng Sta. Cruz, Maynila, at kami ay mga pari at seminarista. At nasabi na lang ng kausap namin na kaya pala nakaligtas ng buhay sa aksidente dahil mga pari at seminarista kami. Niligtas daw talaga kami ng Diyos.
Pangalawang buhay, ito marahil ang handog ng Diyos sa akin at sa aming lahat na kasama sa aksidenteng nabanggit. Buhay na pandugtong, buhay na muling ipinagkaloob, buhay na regalong muli sa amin. Wala akong emosyon na maramdaman habang nasa ospital at habang pauwi na ng konbento. Ngunit pagsapit ng gabi, ng ako ay mapag isa na sa loob ng aking kwarto, duon na ako umiyak ng umiyak, duon na lumabas ang emosyon kong hindi ko maintindihan kanina pa. Magkakahalo, awa sa sarili, takot sa nangyari, pag iisip na paano kung patay na ako ngayon, at sa bandang huli, pagbibigay pasasalamat sa Diyos sa pangalawang buhay na kaloob Niya.
Naalala ko na lang bigla, kapistahan pala ng Our Lady of Mt. Carmel ngayon, marahil niligtas kami sa tulong ng mahal na ina, hinawakan ang eskopularyong suot naming sa aming mga leeg, upang hindi kami tuluyang mahulog sa kamatayan. Umiiyak pa rin ako, inilabas ko na lang eskopularyong laging suot ko, hinalikan ito saba’y naibulong sa mahal na Ina: “salamat, nadyan ka…”
Ano Ba Talaga Ang Pananampalataya Sa Diyos?
Ang Diyos ay maihahalintulad sa isang ama. Siya ang manlilikha tanging tagapagpagalaw ng lahat
Aminin man natin o hindi, lagi taong huli sa maraming bagay at pagkakataon. Pero huli man tayo at walang kwenta, patuloy pa rin Niya tayong mamahalin.
July 16, 2012, Lunes, 9:00 a.m. Skyway, Muntinlupa – ito and araw na di ko makakalimutan. Dalawang taon na rin pala ang nakakalipas. Ang community ng Sta. Cruz Parish ay papuntang Laguna para sa aming community outing. Kaya nga lang, hindi sa outing napunta, kundi sa isang aksidente napunta, isa ako sa nakasakay sa kotseng bumabagtas sa kahabaan ng skyway sa Muntinlupa, bigla kaming nakarinig ng pagsabog, iyon pala, ang gulong sa likuran ng sasakyan namin ang pumutok, gumewang ang sasakyan, pakaliwa, pakanan, hindi na namin alam ang susunod na nangyayari, tahimik kaming lahat. Ang tanging naririnig na lang namin ay ang tunog ng hindi malamang dereksyon ng sasakyan namin. Pumikit na lang ako. Nasabi ko na lang sa sarili ko at sa Diyos: “wala na to Lord, tapos na ko Lord, wala na to…” biglang huminto ang mundo ko, maraming ala-alang bumalik sa akin, bumagal lahat.
Hanggang sa tumahimik na ang lahat, wala na ring galaw akong naramdaman. Hanggang sa imulat ko ang mata ko, nakatagilid na pala ang sasakyan namin, hindi ako masyadong kumilos kasi alam ko, baka naka angkla na lang kami sa gilid ng skyway, at konting kilos lang namin ay babagsak ang sasakyang kasama kami. Ngunit naging alerto kami at kalmado, isa-isa kaming lumabas ng sasakyan. Ng makalabas na kami, nakita ang itsura ng sasakyan, ay talagang natakot kami, pero napangiti pa rin ako, kahit takot, dahil nakita ko ang sasakyan na ilang pulgada na lang ang layo at mahuhulog na pala ito sa baba ng skyway, at ang sumunod na tagpo ay nasa emergency room na kaming lahat sa Ospital ng Muntinlupa.
Grade 3 Lm Esp 4th Quarter
Sa loob ng ospital, kami ay tinanong kung taga saan, sinabi namin na kami ay galing ng Sta. Cruz, Maynila, at kami ay mga pari at seminarista. At nasabi na lang ng kausap namin na kaya pala nakaligtas ng buhay sa aksidente dahil mga pari at seminarista kami. Niligtas daw talaga kami ng Diyos.
Pangalawang buhay, ito marahil ang handog ng Diyos sa akin at sa aming lahat na kasama sa aksidenteng nabanggit. Buhay na pandugtong, buhay na muling ipinagkaloob, buhay na regalong muli sa amin. Wala akong emosyon na maramdaman habang nasa ospital at habang pauwi na ng konbento. Ngunit pagsapit ng gabi, ng ako ay mapag isa na sa loob ng aking kwarto, duon na ako umiyak ng umiyak, duon na lumabas ang emosyon kong hindi ko maintindihan kanina pa. Magkakahalo, awa sa sarili, takot sa nangyari, pag iisip na paano kung patay na ako ngayon, at sa bandang huli, pagbibigay pasasalamat sa Diyos sa pangalawang buhay na kaloob Niya.
Naalala ko na lang bigla, kapistahan pala ng Our Lady of Mt. Carmel ngayon, marahil niligtas kami sa tulong ng mahal na ina, hinawakan ang eskopularyong suot naming sa aming mga leeg, upang hindi kami tuluyang mahulog sa kamatayan. Umiiyak pa rin ako, inilabas ko na lang eskopularyong laging suot ko, hinalikan ito saba’y naibulong sa mahal na Ina: “salamat, nadyan ka…”
Ano Ba Talaga Ang Pananampalataya Sa Diyos?
Ang Diyos ay maihahalintulad sa isang ama. Siya ang manlilikha tanging tagapagpagalaw ng lahat